برای بازی‌های آسیایی احساس خطر می‌کنم

رییس فدراسیون دوومیدانی معتقد است دوومیدانی بالغ بر ۳۰ ورزشکار دارد که شانس مدال در مسابقات بین‌المللی هستند اما برای بازی‌های آسیایی بسیار احساس خطر می‌کند.

 

فدراسیون دوومیدانی ایران از جمله فدراسیون هایی است که امیدوار است سهم چشمگیری در مدال های این دوره از بازی های آسیایی داشته باشد هر چند مشکلات مالی که دوومیدانی همچون سایر رشته ها با آن درگیر است باعث شده رییس این فدراسیون برای نتیجه گرفتن در این رقابت ها احساس خطر کند. اما افشین داوری در عین حال با همان رویی گشاده و خندان تاکید دارد که در فرصت باقی مانده هم می توان این عقب ماندگی ها را جبران کرد و در بازی های پیش رو نتیجه ای مطلوب گرفت. او می گوید شانس مدال آوری در دوومیدانی کم نیست اما باید پشتیبانی های لازم از این رشته صورت گیرد وگرنه حتی ورزشکارانی که باید مدال بیاورند هم دستشان به مدال نخواهد رسید.

 

آنچه در ادامه می خوانید مصاحبه رییس فدراسیون دوومیدانی در خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) است:

 

*آقای داوری، دوومیدانی در المپیک جزو رشته هایی بود که دستش به مدال رسید و توانست عملکرد درخشانی داشته باشد، می خواهیم خودتان درباره آن چه که این رشته درزمان حضور شما در این فدراسیون به دست آورده صحبت کنید.

داوری

از زمانی که به این فدراسیون آمدم ، در سه مقطع برنامه ریزی کردیم که یکی مقطع کوتاه مدت بود و به المپیک مربوط می شد. من از عملکرد فدراسیون در این مدت کوتاه بسیار راضی هستم چون ۱۰ دوومیدانی کار در المپیک حضور داشتند که یک مدال هم به دست آوردیم. اما در اهداف میان مدت فدراسیون مسابقات آسیایی جوانان، نوجوانان و بزرگسالان را پیش رو داشتیم که در رده نوجوانان و جوانان توانستیم در دوی سرعت جوانان مدال طلای آسیا را توسط حسن تفتیان به دست آوریم که مدال بسیار ارزشمندی بود. همچنین هفت مدال هم در مسابقات قهرمانی آسیا و در بازی های آسیایی نوجوانان به دست آمد.

 

با این که فاصله رده بزرگسال با جوانان و نوجوانان در دوومیدانی زیاد است اما فدراسیون تمرکز خود را بر روی رده نونهالان و نوجوانان و جوانان گذاشته تا این فاصله کمی جبران شود و با توجه به این برنامه ریزی، توانستیم ۶ ورودی را در رده نوجوانان جهان کسب کنیم اما باتوجه به فاصله زیادی که بین ورزشکاران ما با ورزشکاران جهان بود تصمیم گرفتیم تنها دو ورزشکار را که از لحاظ رکوردی به ورزشکاران دیگر نزدیک بودند به این مسابقات اعزام کنیم که خوشبختانه آن ها هم توانستند نتیجه خوبی در این رقابت ها بگیرند.

 

در بخش نوجوانان هم مسابقات جهانی نوجوانان را پیش رو داشتیم که به یک باره اعلام شد سن شرکت کنندگان باید از سنی که اعلام شده یکسال کمتر باشد. دلیل این موضوع این بود که می خواستند نوجوانانی که در سال ۲۰۱۳ در مسابقات قاره ای خود شرکت می کنند بتوانند در المپیک نوجوانان ۲۰۱۴ هم حضور داشته باشند. ما نیز یک تعداد از ورزشکاران خود در سال ۲۰۱۲ را گلچین کردیم و بر روی تمرینات آن ها متمرکز شدیم و در عرض شش ماه آن ها آماده شدند و در بازی های آسیایی نوجوانان در چین سه مدال نقره و سه مدال برنز را کسب کردند که این تعداد، نیمی از مدال های کسب شده کاروان ایران بود.

 

اما در رده بزرگسالان فکر می کردیم در مسابقات قهرمانی آسیا شرایط خوبی خواهیم داشت چون علی رغم تنگناهای زیادی که وجود داشت شرایط مناسبی را مهیا کرده بودیم. البته مربیان خود را بعد از المپیک از دست داده بودیم اما فکر نمی کردیم که با سه مدال از آسیا برگردیم و انتظارمان بیشتر از این ها بود.

 

زمانی که استارت لیست مسابقات را دیدیم متوجه شدیم بیشتر قهرمانان جهان مانند سال گذشته غایب نیستند بلکه به دلیل نزدیک بودن به مسابقات قهرمانی جهان استقبال زیادی از این رقابت ها شده است. از سویی هم در آستانه این رقابت ها با بدشانسی هایی مواجه شدیم و چند تن از نفرات ما آسیب دیدند و حتی مربیان برخی از ورزشکاران دیگر در ایران حضور نداشتند در این رقابت ها هفت نفراز ورزشکاران ما عنوان چهارمی را به دست آوردند و سجاد مرادی شانس صدرصد مدال ما بود اما متاسفانه با آسیب دیدگی که داشت و با درد تمرین می کرد در مسابقات شرکت کرد و همه چیز دست به دست هم داد تا مدال به دست نیاید.

 

با توجه به شرایط به وجود آمده، هم فدراسیون و هم ورزشکاران از نتایج این رقابت ها رضایت ندارند. بعد از مسابقات قهرمانی آسیا هم ما کار را تعطیل نکردیم و برخی از دوومیدانی کاران را پس از استراحتی کوتاه به مسابقات کشورهای اسلامی اعزام کردیم. حالا هم نزدیک به یک ماه و نیم است که اردوهای ملی پوشان برای بازی های آسیایی شروع شده است.

 

* فکر نمی کنید شاید فدراسیون دوومیدانی کم کاری هایی داشت که ایران در مسابقات قهرمانی آسیا نتیجه نگرفت مثل نبودن مربی یا اعزام ملی پوشان آسیب دیده به این رقابت ها یا این که فکر نمی کنید نقطه اوج آمادگی ورزشکاران برای مسابقاتی همچون قهرمانی آسیا نبود؟

 

وقتی تاریخ برگزاری مسابقات قهرمانی آسیا مشخص می شود، ورزشکاران و مسوولان فدراسیون تمام هم و غم خود را می گذارند که اوج کاری ورزشکار برای این رقابت ها باشد مگر آن که اشتباهی از سوی ورزشکار یا مربی رخ دهد که چنین اتفاقی نیفتد. موضوع این است که در این دوره قرار بود مسابقات جهانی بلافاصله بعد از مسابقات آسیایی برگزار شود یعنی ورزشکاران ما نیم نگاهی هم به مسابقات جهانی داشتند. درست است که آن ها می دانستند در چنین رقابت هایی مقام نمی آورند اما حضور در المپیک و مسابقات جهانی برایشان بسیار مهم است.

اتفاقا این سوال در کنگره جهانی نیز مطرح و عنوان شد. یا ورزشکاران نمی توانند در فرصت زمانی که برای ورودی جهانی می گذارند ورودیه این رقابت ها کسب کنند و نزدیک به ۹۰ کشور با وایلد کارت به این رقابت ها می روند یا این که یک ورزشکار برای به دست آوردن این ورودی تمام توان خود را می گذارد و زمانی که به جهانی می آید دیگر نمی تواند در اوج باشد و این موضوع باعث می شود به ورزشکار آسیب برسد.

 

همین موضوع در دوومیدانی ایران هم وجود دارد به طور مثال می گفتند که دوندگان ۱۰۰ متر نباید در قزاقستان ۱۰ ثانیه و ۱۵ صدم ثانیه می دویدند و آمادگی خود را باید برای مسابقات قهرمانی آسیا می گذاشتند اما این موضوع دست ورزشکار نیست چون وقتی فضای خوب وجود دارد و تارتان استاندارد است ورزشکار راحت تر می دود. یکی از دلایلی که ورزشکاران ما در مسابقات جهانی وآسیایی نتیجه نگرفتند این بود که معمولا وقتی دونده ای به مسابقات بین المللی می رود یک یا دوبار مسابقه می دهد اما در مسابقات قهرمانی آسیا یا جهانی باید سه بار مسابقه دهد که این موضوع در برخی از رشته ها مثل ۴۰۰ متر، ۸۰۰ متر و ۱۵۰۰ متر بسیار تاثیرگذار است. به طول مثال من در مسابقات جهانی دعا می کردم که ورزشکارانم با بولت همگروه شوند چون بولت خود تعیین کننده سرعت دوندگان است و چون تلاش نمی کند در مرحله مقدماتی رکورد بزند و به راحتی با زمانی مناسب به فینال می رسد، باعث می شود که به ورزشکار ما هم فشار نیاید.

 

در مجموع شاید فدراسیون با توجه به شرایطی که داشت، نتوانست پشتیبانی لازم را از ورزشکاران خود داشته باشد. فدراسیون باید دنبال اعتبار و پیدا کردن اسپانسر می رفت و این موضوع باعث می شد بخش عمده ای از انرژی خود را برای این موضوع بگذارد. از طرفی دیگر فدراسیون مجوزهای لازم را برای بکارگیری مربیان کارآمد در تیم ملی نداشت. به طور مثال در پرش ها ما با چه وضعیتی مربی خارجی آوردیم؟ باید بگویم که با توجه به این که مجوز حضور آقای “ایگورپاکلین” را نداشتیم، خودم از او خواستم که به صورت توریستی به ایران بیاید. این مربی هم توانست یکی از ملی پوشان ما را به مدال برساند. در چنین شرایطی ممکن است بگوییم کوتاهی از سوی فدراسیون بوده ، اما این موضوع اجباری است که برای فدراسیون وجود داشت. البته ما فدراسیونی هستیم که مثل مابقی فدراسیون ها ویترین نداریم و اگر دوومیدانی می توانست توسط تلویزیون جامعه بیشتری را تحت پوشش تبلیغاتی قرار دهد گرایش سرمایه گذاران هم نسبت به این رشته بیشتر می شد اما با این شرایط اگر کسی می آید و به ما کمک می کند، قطعا در باب کمک است و خدمات متقابلی وجود ندارد.

 

هر چند در دنیا نگاه به ورزش یک نگاه خصوصی است اما کشورهای جهان در رشته های پرمدال مانند دوومیدانی، شنا، تیراندازی، قایقرانی ، تیروکمان و .. نگاهی دولتی دارند. من تحلیلی را برای سرپرست وقت وزارت ورزش ارائه دادم و حتی گزارشی برای آقای نوبخت از مجموعه عملکرد ورزش های پر مدال داشتم که مقایسه بین سه دوره از بازی های آسیایی و المپیک بود.

 

براین اساس اگر نگاهی به تعداد مدال های کشورهای اول تا ششم این رقابت ها داشته باشیم متوجه می شویم کشورهایی که توجه دولتی به رشته های پرمدال و پایه دارند در این رده ها قرار گرفته اند. درست است که والیبال یک رشته مفرح و زیبا است اما یک مدال می گیرد و در رشته های دیگر همچون فوتبال و بسکتبال هم همینگونه است. این رشته ها از نظر اجتماعی مهم هستند اما سند راهبردی وزارت ورزش این است که بحث افتخار و اقتدار ملی را با ورزش افزایش دهیم. اقتدار ملی در بازی های آسیایی و المپیک نشان داده می شود و رنکینگ هر کشور مشخص می شود. ما در بازی های آسیایی ۲۰۱۰ چهارم شدیم و حالا افتخار می کنیم که دولت دهم در رده بندی چهارم ایستاد. حالا اگر بخواهیم این رده را حفظ کنیم یا رده ای بهتر را کسب کنیم نیاز است که به رشته های پرمدال و پایه توجه کنیم. دوومیدانی در دوره پیش بازی های آسیایی ۶ مدال کسب کرد. این رشته می تواند حالا هم این تعداد مدال را کسب کند. البته درست است که بسیاری از فرصت ها را از دست داده ایم اما باز هم دیر نشده است و حالا هم با یک پشتیبانی مناسب و برنامه ریزی درست می توانیم به این هدف برسیم.

 

ما واقعا در خطر هستیم چون باید به رشته های پر مدال توجه شود ونیم نگاهی به آن ها داشته باشیم. فکر می کنم باید از برخی رشته ها مثل فوتبال کمی فاصله بگیریم. نمی گویم که این رشته ها را کنار بگذاریم چون فوتبال مخاطبان خاص خود را دارد و باید به آن پرداخته شود اما اگر خبرها را کمی آنالیز کنیم می بینیم که تنها به چند رشته پرداخته شده است در حالی که ورزش هایی مثل دوومیدانی ارزش این را دارند که مسوولان نشست بگذارند و از حال آن ها جویا شوند تا بدانند که این رشته ها کجا قرار دارند. سهم ۶ مدال در بازی های آسیایی دور گذشته تعداد کمی نبوده است و اگر درست نگاه شود این تعداد مدال به اندازه یک تیم کشتی است.

 

* یعنی شما برای بازی های آسیایی احساس خطر می کنید؟

 

بله بسیار احساس خطر می کنم. علی رغم این که دوومیدانی جزو فدراسیون هایی است که یک ماه است تمرینات خود را آغاز کرده اما روشی که برای پشتیبانی از فدراسیون ها وجود دارد، روش خیلی خوبی نیست. می دانم که وزارت ورزش علی رغم آمدن وزیر جدید باز هم مشکلات زیادی را پیش رو دارد. من آقای گودرزی را آدمی هدفگذار می بینم و توقعاتی که از آقای گودرزی داریم چون او آدم ورزشی است و در بحث های مدیریتی سرآمد است، امیدوارم با برنامه ریزی که برای ورزش می کند به نتیجه برسد.

 

باید بگویم با تمام مشکلاتی که داشتیم تا کنون نگذاشته ایم برنامه هایمان تعطیل شود اما آیا این برنامه ها همان هایی است که پیش بینی کرده‌ایم ؟ نه اینگونه نیست! چون تنگناهای زیادی روبرویمان بوده است.

* متاسفانه با توجه به مشکلاتی که در فدراسیون ها وجود داشته ، فعالیت برخی از آن ها تعطیل شده و ورزشکاران خود را به مسابقات اعزام نمی کنند.

 

ببنید فدراسیون دوومیدانی اگر هیچ کاری نکند و هیچ اردویی نگذارد باز هم هزینه روزانه اش، ۲/۵میلیون تومان است. البته ما پرسنل زیاد نداریم که بگوییم حق الزحمه آن ها را می دهیم. شاید پرسنل اداری ما در مجموع ۲۰ نفر هم نیستند اما به مربیان، ورزشکاران و کمیته های خود حقوق می دهیم.

 

*اما می گویند به برخی از ملی پوشان پولی پرداخت نمی شود؟

 

اینگونه نیست بحث سر تفاوت های پرداخت حقوق به ورزشکاران است که این تفاوت ها براساس اصولی به دست آمده و این اصول با مشارکت ورزشکار، مربی و کمیته ها ایجاد شده است. در مقطعی از زمان پرداخت هایی به ورزشکار انجام می شد. این پرداخت ها آنقدر راحت و عادی بود که اگر ورزشکاری قهرمان می شد اما دوسال بعد اگر رکوردهایش افت می کرد باز هم این توقع از سوی ورزشکار وجود داشت که همان مبلغ به او پرداخت شود.

 

اما ما یک اصول قانونمدار را ثبت کردیم و براساس رکوردهایی که ورزشکاران در مسابقات آسیایی، جهانی و میادین بین المللی کسب می کنند رقم پرداختی به آن ها معین می‌شود. اگر ورزشکاری هم چند رکورد در آسیا و جهان داشته باشد تمام این رقم ها با هم جمع بسته می شود و اگر رکوردهایش در بالای لیست جهان و آسیا باشد باز هم رقمی به مبلغ پرداختی اضافه خواهد شد. همچنین اگر ورزشکاری مدال هم بگیرد مدال او هم مدنظر خواهد بود به طور مثال سقف رقم پرداختی ما ۲ میلیون و ۷۰۰ هزارتومان است که به احسان حدادی پرداخت می شود.

 

*اما احسان حدادی هم پیش از این گفته بود که از عید پولی به او پرداخت نشده است. البته اطلاع نداریم که حالا فدراسیون این رقم را پرداخت کرده یا خیر؟

 

اینگونه نیست. شاید معوقه ورزشکاران ما دوماه باشد که البته طبیعی است. ما در پرداخت حقوق ورزشکاران خود در عرف هستیم. البته با سختی در عرف قرار داریم و بر مسائل مالی خود مدیریت داشته‌ایم. معتقدم ورزشکاران حق دارند که این موضوعات را مطرح کنند. ورزشکاران دوومیدانی در لیگ نهایتا ۱۵ میلیون تومان قرارداد می بندند در حالی که هزینه هایش بیشتر از این هاست و به مکمل نیاز دارد. فدراسیون تنها بخشی از این مکمل را می دهد. این در شرایطی است که بخشی از ورزشکاران ما متاهل هستند و باید امکانات برایشان فراهم باشد. در چنین وضعیتی ورزشکارهم از کوره در می رود و صحبت هایی را می کند. من هیچگاه تقصیر را گردن ورزشکاران نمی اندازم و شرایط آن ها را درک می کنم چون خود نیز ورزشکار بوده ام.

 

اما در بخش مربیان قبول دارم که در پرداخت ها عقب هستیم و مربیان بسیار خوب با ما همکاری می کنند. شاید زورمان به مربیان رسیده است (با شوخی). فدارسیون با توجه به محدودیت های مالی که داشت بیشتر ورزشکاران خود را حمایت کرده است.

 

* مثل این که این عقب ماندگی در پرداخت حقوق مربیان شما زیاد است چون به طور مثال مربی حسین کیهانی و احمد فرود می گوید آخرین باری که از فدراسیون حقوق گرفته است به دوران آقای آشتیانی باز می گردد!

 

آقای محمدی از امسال با ما وارد قرارداد شده است دلیلش این است که بالاخره ورزشکار یک مربی باید به رنکینگ برسد تا با او قرارداد ببندیم وگرنه مربیان باید تابع هیات های استانی خود باشند اما همه فکر می کنند فدراسیون باید حقوق آن ها را پرداخت کند. اگر اینگونه باشد که تمام فدراسیون ها باید حقوق تمام مربیان کشور را بدهند. در حال حاضر هم کیهانی هنوز به رنکینگ مورد نظر نرسیده است. ما با آقای محمدی از آغاز امسال قرارداد داریم و تازه پول به او پرداخت می کنیم.

*اما مربیان دیگر هم گلایه دارند

 

اگر گلایه نداشته باشند که یعنی کار ما درست است و یعنی پول داریم و وضع فدراسیون خوب است!

 

*شما به چند ورزشکار خود در ماه پول پرداخت می کنید؟

 

تعدادشان خاطرم نیست اما حدود ۲۲ میلیون تومان حق الزحمه ورزشکاران است و به مربیان داخلی هم حدود ۷ تا ۸ میلیون تومان پول می دهیم که با توجه به رویدادهای مهم مثل بازی های آسیایی و المپیک سطح این رقم ها بالاتر می رود . ما به مربیان جوانان حقوقی نمی دهیم ولی برای آن ها پاداش در نظر می گیریم.

 

* آقای داوری دوومیدانی کمی با دیگر رشته ها متفاوت است چون اگر یک ورزشکار کشتی و وزنه برداری چند ماه ورزش نکند و دوماه تمرین کند دوباره به شرایط ایده آل باز می گردد اما برای یک دوومیدانی کاراینگونه نیست و اگر یک دونده چند ماه ورزش نکند دیگر نمی تواند به آمادگی برسد.

 

من از وزنه برداری و کشتی پشتیبانی می کنم چون این رشته ها هم مشابه ما هستند و لیگشان چیزی ندارد. دولت باید به برخی از رشته های پرمدال در کشور جدی نگاه کند چون این رشته ها می توانند آبروی مجموعه ورزش را در حالت متعادل و بالا نگه دارند. من حدود هشت سال عضو تیم ملی بودم و می دانم که ورزشکاران براساس زحمتی که می کشند و تمرین می کنند توقعاتی هم دارند و نمی توان گفت که این توقعات غیر معقول است اما در رابطه با برخی از مسائل باید قوانینی هم وجود داشته باشد. اگر مقرراتی نباشد قطعا به بیراهه می رویم و ممکن است ورزشکار دیگر انگیزه ای برای کار نداشته باشد و بگوید که یک آب باریکه ای وجود دارد.

 

ما در مجموعه کاری خود برای ورزشکاران جایزه مدال داریم که البته هنوز به آن ها این جایزه را نداده ایم و واهمه داریم اگر بخواهیم این جوایز را بدهیم نمی توانیم هزینه اردوهایشان را برآورده کنیم. این موضوعات باعث می شود که ورزشکاران صحبت کنند و بگویند که به حق و حقوق خود نرسیده اند. البته راست می گویند اما نمی شود گفت که فدراسیون مقصر است بلکه فدراسیون باید منابع خود را مدیریت کند.

 

* آقای داوری فرهنگ ما طوری است که وقتی نتیجه‌ای بدست می‌آید همه از چشم ورزشکار می بینند و اگر نتیجه نگیرد به حساب فدراسیون گذاشته می شود اما به نظر می رسد گاهی هم ورزشکاران توقعاتشان بالا می رود به طور مثال برای یک ملی پوش چند ماه در خارج از کشور اردو گذاشته می شود اما نمی تواند نتیجه بگیرد! فکر نمی کنید بعضی از اوقات باید با ورزشکاران کم کار برخورد شود؟

 

درباره عملکرد کاوه موسوی و هادی سپهرزاد در مسابقات قهرمانی آسیا باید بگویم که آن ها اشتباه تمرینی داشتند. سپهرزاد ورزشکار بسیار با ارزشی است و یکی از افرادی است که در بازی های آسیایی روی او حساب باز کرده ایم. با توجه به صحبتی که با هادی داشتم متوجه شدم که مربی او تمرینی را برایش در نظر گرفته که برای یک ورزشکار ۲۲ ساله در نظر می گیرند نه برای هادی سپهرزاد با تجربه! سپهرزاد باید آمادگی خود را حفظ می کرد اما تمرکزش بر روی یک ماده بود و ضررش را هم دید. البته او حالا می خواهد که جبران کند و به همین دلیل برای تمرین به بوشهر رفته است.

 

درباره کاوه موسوی باید بگویم وقتی او را مورد ارزیابی قرار دادیم متوجه شدیم که رکوردهایش در تمرینات خوب است اما وقتی به ایران باز می گردد و چند وقت می ماند رکوردش افت می کند. وقتی با خود او صحبت کردیم به این نتیجه رسیدیم که باید مربی اش را به ایران بیاوریم و زمانی که می خواهد به مسابقه برود به اردوی برون مرزی اعزام شود مانند احسان حدادی. اگر خاطرتان باشد حدادی در زمان المپیک اصلا به ایران نیامد حتی به او گفتند پرچم دار کاروان بشود اما قبول نکرد چون او تفکری حرفه ای دارد. موسوی تا قبل از سال ۹۰ پرتاب هایش بالای ۷۰ متر نبود اما حالا بالای این رکورد پرتاب می کند و نباید رکوردش کمتر شود. در گذشته کاوه از هر ۶ پرتاب ۴ پرتابش خطا بود اما حالا این گونه نیست و پرتاب های خوبی دارد.

 

سپهرزاد هم بعد از چند سال رکورد ایران را در دهگانه زد و این کار بسیار با ارزش بود اما وقتی رکوردشکنی کرد، حال و هوای جوانی پیدا کرد و به خود فشار آورد. البته در قهرمانی آسیا هم اگر سپهرزاد استرس عدم صدور ویزا و .. را نداشت، باور کنید مدال می گرفت.

 

*پس از مسابقات قهرمانی آسیا سپهرزاد در مسابقه ای شرکت نکرد. شما به او گفته بودید مسابقه ندهد. یعنی محرومش کرده بودید؟

 

موضوع محرومیت نبوده است. بعد از مسابقات قهرمانی آسیا سپهرزاد استرس زیادی داشت و من به او گفتم” یک ماه دست زن و بچه ات را بگیر و به مسافرت برو انگار که اصلا ورزشکار نیستی بگذار کمی استراحت کنی و پس از آن برگرد. قول می دهم زمانی که از تو رکورد گیری کنند رکوردت از همه بهتر باشد”. سپهرزاد هم واقعا این کار را کرد و به شیراز رفت. پس از آن وقتی برگشت شرایط بهتری داشت که باید این وضعیت را حفظ کند.

 

*آقای داوری در فدراسیون کسی هست که به برنامه ورزشکاران نظارت داشته باشد ؟

 

وقتی که نمی توانیم مربی خارجی دلخواه خود را بیاوریم شرایط کمی سخت می شود. به طور مثال اگر برای سپهرزاد با تمام شرایطی که دارد مربی خوبی بیاوریم دیگر خیالمان راحت است. در برخی از رشته ها مانند وزنه برداری تنها یک مربی با تمام ملی پوشان کار می کند اما در دوومیدانی هر ورزشکاری مربی تخصصی خودش را می خواهد. به طور مثال عباس صمیمی تخصصش دیسک است اما من دو شاگرد پرتاب وزنه را هم به او داده ام چون این رشته ها چرخشی است و عباس می تواند به آن ها کمک کند.

درسال ۸۹ ما در دوومیدانی ۱۸ مربی خارجی داشتیم که یک دفعه این مربیان رفتند. این درحالی است که ورزشکاران ما سطحشان به جایی رسیده که باید با مربیان سطح بالا کار کنند اما در برخی از رشته ها واقعا چنین کششی وجود ندارد چرا ما در پرش نیزه نمی توانیم جلو برویم؟ مگر استعدادی مثل ربانی کم است؟ موضوع این است که باید یک مربی بالای سر ورزشکار باشد چون این رشته تخصصی همراه با وسیله است. ما منبعی از استعداد هستیم به شرطی که از این استعدادها پشتیبانی شود و باید دولت بر روی دوومیدانی نظر مستقیم داشته باشد. در این صورت می توانیم به نتیجه برسیم و زمانی که به نتیجه نرسیم هم ورزشکار ، هم مسوولان و هم رسانه شاکی می شوند.

 

دوومیدانی بالغ بر ۳۰ ورزشکار دارد که شانس مدال هستند و اگر این شانس ها حمایت شوند به مدال می رسند اما اگر حمایت ها کم باشد برخی از آن ها به مدال می رسند و اگر حمایتی صورت نگیرد، حتی آن ها که مدال هایشان حتمی است نمی توانند به مدال برسند و نتیجه همان می شود که در مسابقات قهرمانی آسیا رقم خورد.

 

البته اطمینان دارم که وزیر ورزش با توجه به پیشینه ای که دارد از لحاظ علوم ورزشی موفق خواهد شد و حتما برای رشته های پایه و پر مدال تصمیم درستی خواهد گرفت اما در بسیاری از اوقات توقع داریم که بسیار زود این موضوع محقق شود و درخواست داریم که از این دغدغه ها خلاص شویم. ما انتظار داریم که بسیار زود به سراغ ما بیایند و بخواهند تا امید و انگیزه به این سیستم وارد شود.

 

* بحث به کارگیری مربیان خارجی برای دوومیدانی کاران به کجا رسید قول هایی داده شد اما تا چه اندازه این قول هاعملیاتی شده است؟

 

فقط بحث قول نیست بلکه این قول ها باید عملیاتی شود و منابعش تامین شود. در حال حاضر کمیته ملی المپیک موافقت کرده تا ۶ مربی خارجی یعنی ” خدار ، ایگور، تیخن، ایگر و دو مربی برای مریم طوسی و لیلا رجبی ” را به خدمت بگیریم. بحث مربی احسان حدادی جدا از این مربیان است و فدراسیون برای آمدن بوخونسف هیچ مشکلی ندارد. اما فعلا احسان تمریناتش را انجام می دهد و زمانی که خودش تشخیص داد پیش مربی اش خواهد رفت. اگر خاطرتان باشد برای المپیک هم همینگونه بود و زمانی که نزدیک به رقابت ها بود پیش مربی اش رفت. بوخونسف مربی تکنیکی است که می تواند به او کمک کند و احسان هم خود واقعا آگاهی و علم این رشته را دارد اما همیشه باید یک مربی پیش او باشد و نباید فکر کنیم چون در المپیک نتیجه گرفته دیگر نیازی به مربی نیست چون اگر مربی نباشد حدادی تمام انگیزه اش از دست می رود. ما برای احسان مشکلی نداریم و این آمادگی را داریم که هر وقت او تشخیص داد با بوخونسف قرارداد ببندیم.

 

در حال حاضر” ایگر” و” ایگور” قراردادهایشان منقعد شده است و می خواهیم “ایوان تیخن” را برای پرتاب چکش بیاوریم و اسمش را به کمیته ملی المپیک داده ایم. “خدار” مربی سجاد مرادی هم تا کنون نیامده که خودم با سجاد مرادی تماس گرفتم و پیگیر موضوع شدم. مرادی عنوان کرد که او می خواهد با همسرش بیاید ما هم گفتیم مشکلی وجود ندارد و او هم می تواند مانند “ایگر” ابتدا تنها بیاید و پس از آن می تواند برای ویزای همسرش اقدام کند.

 

اما برای مریم طوسی کار بسیار سخت است. ما بسیار تلاش کردیم که مربی را برای او بیاوریم که تا کنون موفق نشده ایم البته طوسی در ایران مربی داخلی دارد و مشکلش کم است.

 

اصل مشکل برای فدراسیون دوومیدانی این است که ما موافقت های لازم را از کمیته ملی المپیک گرفته ایم اما اعتباری به ما داده نشده است و مشکل مربوط به وقتی است که ماهانه می خواهند از ما پول بگیرند. فدراسیون توانسته یک ماه قرارداد ایگر را پرداخت کند. اما فکر کنید اگر هر کدام از این مربیان قراردادشان به طور مثال سه هزاردلار باشد به همراه هزینه های سکونت و … در نهایت ۴هزار دلار در هر ماه هزینه یک مربی می شود یعنی ما باید به صورت جداگانه هر ماه به ۶ مربی این رقم را پرداخت کنیم.

 

با شرایط موجود من واهمه دارم که آیا می توان چنین هزینه هایی را تقبل کرد؟ چنین نگرانی هایی وجود دارد و مثل من، دیگر روسای فدراسیون ها هم با این نگرانی ها روبرو هستند.

 

* مگر قراردادهای مربیان خارجی با کمیته ملی المپیک نیست؟

 

اینگونه نیست. من همیشه خودم ابتدای سال هدف گذاری می کنم و به طور مثال می گویم که از اول سال تا پایان سال نیاز به ۵ میلیارد تومان اعتبار است. از این مبلغ ، یک و نیم میلیارد از وزارت ورزش و یک و نیم میلیارد از کمیته ملی المپیک قرار است داده شود، به همین دلیل پیگیر یک میلیارد و نیم دیگر در مجموعه خودم هستم که کم دارم. وقتی که اعتبارات کمیته و وزارت هم نمی رسد اینجاست که مشکل به وجود می آید. از ابتدای سال تا کنون باید دید که چه درصدی از اعتبارات ما محقق شده است؟ امسال ۳۰ درصد از اعتبارات ما از وزارت ورزش محقق شد. این موضوع مبنی بر این نیست که وزارت ورزش و کمیته پول دارند اما به ما نمی دهند بلکه آن ها هم پولی ندارند. باید یک فکری برای وزارت ورزش شود و وزیر جدید که آمده است باید اعتبارات به این وزارت خانه تزریق شود تا ساماندهی صورت گیرد.البته من باخبر هستم که وزیر برنامه های خوبی را ارائه کرده و بسیار پیگیر است اما این که تا چه اندازه این برنامه ها محقق شود را کسی هنوز نمی داند.

 

در مجموع خواهشم از کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش این است که هر چه زودتر پشتیبانی مالی از فدراسیون ها داشته باشند. این مشکل را فدراسیون ها نه الان بلکه از ماه های پیش به همراه دارند.

 

* آقای داوری کمی درباره مشکلات پیش آمده در لیگ بگویید. می گویند مسوولان فدراسیون از پیکان حمایت کرده اند و حتی مشاوره داده اند

 

فدراسیون وارد بحث لیگ نشد. البته موضوعاتی مطرح شده مبنی بر این که آقای یزدانیان مشاور تیم پیکان بوده و آقای یزدانیان خود باید مدعی این موضوع باشد و بحث را پیگیری کند. حتی ما از تیم پیکان استعلام کردیم و آن ها هم گفتند که اینگونه نیست. آقای مددی هم گفته بود که از دست افرادی که گفته اند یزدانیان مشاوره است، شاکی است. من گفتم که باشگاه پیکان ونفت باید این موضوع را پیگیری کنند چون فدراسیون در این باره دخالتی نداشته است. اگر مسوول مسابقه هم تخلفی کرده ما در مقام دوم برخورد می کنیم.

 

* شما پیش از این گفته بودید که چنین موضوعی نیست و آقای یزدانیان به عنوان مسوول مسابقات با تیم پیکان همکاری نداشته است.

 

الان هم همین موضوع را عنوان می کنم چون اگر موضوعی باشد باید قراردادی وجود داشته باشد. پیش از این هم گفتم که دو نفر از فدراسیون در این تیم بودند یکی “مشهدی یاری” و دیگری “شایان”. پیش از این هم گفتم که من خودم به مشهدی یاری گفتم برود و به پیکان کمک کند. چند مرحله که مسابقه لیگ برگزار شد شایان که خود رشته تخصصی اش پرش ارتفاع است بالای سر کیوان قنبرزاده بود تا او رکورد خوبی بزند در حالی که قنبرزاده در تیم نفت حضور داشت نه تیم پیکان.

 

ما حتی در مرحله آخر لیگ کاپ های قهرمانی را تهیه کرده بودیم و مراسم تقدیرازتیم قهرمان نیز آماده بود. حتی من احتمال می دادم که نفت اول شود اما این اتفاقات افتاد.

 

*چرا شما مربیان دیگر که خارج از فدراسیون هستند را به باشگاه ها معرفی نمی کنید؟

 

سالیان گذشته تیم های دیگری همچون دانشگاه آزاد در لیگ تیم می دادند و بچه های فدراسیون می رفتند و تیم را جمع می کردند و مشکلی هم پیش نمی آمد اما برخی از تیم ها نمی پذیرند و می گویند اگر فلانی نباشد تیم نمی دهیم. می دانید چرا ثامن الحجج تیم نداد؟ چون می‌گفتند که باید این تیم اول شود و رئیس هیات هم گفت چون تیم های قدرتمند دیگری هستند باید حساب شده تیم ببندیم. به همین دلیل می ترسیدند قهرمان نشوند. می گفتند اگر اول می شویم پول می دهیم و به لیگ می آییم! اما موافقم که ما باید به فکر نیروسازی باشیم؛ نیروهایی که در مجموعه ما قرار نگیرند و در بدنه مجموعه دوومیدانی باشند تا وقتی تیمی به لیگ می آید بتواند از این افراد استفاده کند.

 

* یکی از موضوعاتی که در دوومیدانی مطرح است این است که لیگ های دوومیدانی تماشاگر زیادی ندارد، چگونه دوومیدانی را صاحب تماشاگر کنیم.

 

باید بگویم که شنا،‌ ژیمناستیک و دووومیدانی از نظر تماشاگر شبیه هم هستند و اگر بررسی کنید در مجموعه اروپایی این سه رشته را یک مدرسه و فرهنگ می دانند. البته زمانی که به مسابقات بارسلون رفتم مشاهده کردم که قهرمانان جهان با بچه های خود برای تماشای مسابقات دوومیدانی آمده اند و پس از آن راه اندازی مدارس دوومیدانی را پیشنهاد دادم که در حال حاضر بیش از ۶۰ مدرسه دوومیدانی در سراسر کشور راه اندازی شده است.

برچسب ها

0 دیدگاه در “برای بازی‌های آسیایی احساس خطر می‌کنم”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *



مطالب مرتبط:


مشترک ما شوید!

logo-samandehi